1939 - Dom pw. św. Stanisława Biskupa, a w nim: szkoła powszechna dla ok. 300-350 dzieci, przed­szkole dla dzieci przychodzących z dożywianiem - 200 miejsc (przyjmowano dzieci nawet w wieku 2 lat), świetlica dla 50-60 dzieci z rodzin bezrobotnych z "Polusa" (czynna w niedziele i święta), półkolonie wakacyjne dla 200 najbiedniejszych dzieci z Grochowa, internat dla dzieci i młodzieży, "święcone", wieczerza wigilijna i "gwiazdka" dla całych ubogich rodzin (odzież i suchy prowiant).
Na prowadzenie zakładów fundusze abpa Stanisława Galla i innych dobro­dziejów, a wśród nich "Caritas". 6 sióstr oraz personel świecki.

1939-1945 - Dotychczasowa działalność chwilowo przerwana. W okresie kampanii wrześniowej: opatrywanie rannych żołnierzy, opieka nad ludnością szukającą schronienia i nad sierotami, których rodzice polegli podczas bombardowania Warszawy, a także nad rodzinami z rozbitego "Polusa". W okre­sie okupacji zajęcie przez Niemców początkowo tylko parteru, a pod koniec listopada 1939 r. całego domu wraz ze sprzętami. Resztę rzeczy pozostawiono w kilku pokoikach lub przeniesio­no do znajomych w mieście. Kaplica zlikwidowana. Siostry rozproszone: część na plebanii, część w innych domach Zgromadzenia. Za radą inspektora szkolnego rozpoczęcie zajęć szkolnych w prywatnych pomieszczeniach. Było to tajne nauczanie w małych kompletach. W kwietniu 1940 r., kiedy wojsko opuściło dom, szkoła powróciła do własnych pomieszczeń, ograbionych do­słownie ze wszystkiego. Rozpoczęcie systematycznych zajęć, łącznie z nauczaniem historii, lite­ratury i geografii. W maju 1940 r. na propozycję RGO kuchnia dla dzieci z pobliskich szkół po­wszechnych - 22 osoby personelu, kierowniczką była szarytka. "Dzieci przychodziły setkami".
W 1942 roku kuchnię przemianowano na kuchnię dla ubogich. Początkowo wydawano do jednego tysiąca porcji, potem stopniowe zmniejszanie aż do 200 porcji dziennie. Półkolonie w miesiącach wakacyjnych z dożywianiem: śniadanie, obiad, podwieczorek. Pomoc osobom pochodzenia semickiego, zarówno dzieciom, jak i dorosłym przez włączanie do grona domowników (wychowanków bądź pracowników). 1 VIII 1944 r. w internacie grupa wychowanek od 6 do 18 lat, a z nimi ich wychowawczynie. Kiedy na Pradze przebiegała linia frontu, życie domu skoncentrowało się na parterze i w suterenach. Kaplica również na parterze. Napływ uciekinierów, którymi opiekowano się na miarę możliwości
(żywienie, czasem ubranie). Wkrótce ta fala odpłynęła. Praca  w kuchni wróciła do normy, dzięki zainstalowanej pompie wody nie brakowało. Groźba wywiezienia mieszkańców domu. Aby tego uniknąć, otwarto "placówkę szpitalną” z przewagą chorych na tyfus. Fikcyjny szpital uchronił wszystkich przed wypędzeniem. 14.IX.1944 r., kiedy armia sowiecka wkroczyła na Pragę, dom nadal na linii frontu. Pożar budynku od bomb zapalających. Spłonął dach i najwyższa kondygnacja - trzecie piętro, drugie uległo zniszczeniu  z powodu przeciekającego deszczu i śniegu.
Wiadomość o zamierzonym forsowaniu Wisły przez wojska radzieckie była  bezpośrednim   powodem  dobrowolnej  ewakuacji (prawdopodobnie 17. IX) mieszkańców domu do Ignacowa (pow. Mińsk Mazowiecki), gdzie mieścił się  zakład wychowawczy prowadzony przez szarytki. W Ignacowie ciasnota lokalowa: wojsko sowieckie, uciekinierzy, wychowankowie zakładu. Dwutygodniowy tam pobyt posłużył do radowania się świeżym powietrzem, możliwością urządzenia generalnego prania i do przeprowadzenia  gruntownej higieny osobistej sióstr i dzieci. Powrót do Warszawy i podjęcie prac związanych z zabezpieczeniem budynku. Już w październiku 1944 r. nieoficjalne otwarcie szkoły w warunkach bardzo ciężkich. Liczebność klas początkowo niewielka, ale personel pedagogiczny w komplecie. 10. XI.1944 r. oficjalne zezwolenie władz na prowadzenie szkoły. Liczebność klas coraz większa, trzeba było tworzyć podwójne klasy.

1945-1947 - 31.  XII. 1945 r. prowadzenie szkoły powszechnej z dożywianiem - 550 dzieci, internatu dla 40 dziewczynek, przedszkola dla 160 dzieci, świetlicy z dożywianiem dla 50 dzieci, kuchni ludowej na 500 osób subsydiowanej przez "Caritas" i Zgromadzenie; doraźna pomoc dla 100 dzieci. W 1947 r. - szkoła powszechna dla 580 dzieci. Wspieranie dzieci ubogich i ich rodzin. Przedszkole - 156 dzieci; internat - 45 dziewczynek, dożywianie ok. 300 dzieci, 7 sióstr.

W tym samym czasie do władzy dochodzą  komuniści i rozpoczynają represję wobec Kościoła i religii katolickiej. Wbrew  aktom notarialnym i staraniom społeczeństwa pismem z dn. 5 III 1949 roku bezprawnie odbierają  Siostrom  prowadzoną placówkę i przekazują personelowi świeckiemu. Siostry nadal zajmują kilka pomieszczeń na terenie domu. Na zewnątrz prowadzą działalność charytatywną wśród potrzebującej ludności. Zajmują się pracą duszpasterską katechetyczną i pielęgniarską na terenie Szpitala Przemienienia Pańskiego w Warszawie na Pradze.
W 1974 roku władze  państwowe przenoszą Szkołę Podstawową do innego lokalu, a Siostrom pozostaje część budynku do zagospodarowania.
Ogromnym wysiłkiem i staraniem Siostry Miłosierdzia WANDY ŻURAWSKIEJ są organizowane dla  Sióstr Zakonnych 3-miesięczne kursy pielęgniarskie i zawodowe, które cieszą się wysoką frekwencją .
W 1981 roku Siostra WANDA  ŻURAWSKA  powołuje i otwiera MIĘDZYZAKONNE MEDYCZNE STUDIUM ZAWODOWE w celu fachowego przygotowania personelu pielęgniarskiego. Jako Dyrektorka Studium jest odpowiedzialna za przekazanie wiedzy teoretycznej i praktycznej pielęgnowanie pacjenta oraz wdrażanie pielęgniarek do nawiązywania kontaktu ze środowiskiem do którego pacjent wraca.
Do Studium przyjmowane były osoby duchowne, ale także świeckie.
30 VI 1995 roku - Studium Medyczne zakończyło swoją działalność ze względu na brak odpowiednich dotacji.
Wspólnota Sióstr stanęła przed nowymi wyzwaniami. Kierując się potrzebami studiującej młodzieży  1 X 1995 r. została otwarta BURSA dla STUDENTEK pod Patronatem  św. Stanisława Biskupa.
25 VI 1998 roku do dyspozycji Sióstr oddano resztę budynku zajmowanego przez Państwowe Przedszkole dla dzieci specjalnej troski.
Od tego czasu po stopniowym dostosowywaniu pomieszczeń do użytku bursa dla studentek zaczęła w pełni funkcjonować.